Απέκτησα το πρώτο μου computer. Αφού είχαμε πρήξει τα συκώτια των γονιών μας για αρκετούς μήνες, αποφάσισαν να αγοράσουν για τα βλαστάρια τους (έχω 2 αδέρφια – ο ένας δίδυμος) έναν ZX Spectrum, πακέτο με 8 παιχνίδια. Το συνδέσαμε σε ασπρόμαυρη τηλεόραση και στρωθήκαμε στο παιχνίδι. Ωραίες μέρες – ήμασταν πιτσιρίκια άλλωστε.
Εκείνη την εποχή ήταν η αρχή του home computer, όλα τα παιδιά της γειτονιάς έπρεπε να έχουμε ένα. Με την πρώτη ευκαιρία, έπαιρνε ο καθένας το computer του (και την τηλεόραση και το κασσετόφωνο και τις κασσέτες…) και μαζευόμασταν σπίτι μου για να παίξουμε. Είχαμε στην παρέα έναν Commodore 64, έναν Acorn Electron και κάποιο άλλο που δεν θυμάμαι τι ήταν. Διαβάζαμε Pixel αλλά και διάφορα αγγλικά, κυρίως, περιοδικά και περνούσαμε ώρες να πληκτρολογήσουμε τις λίστες με τα παιχνίδια, σε Basic, που έδιναν. Αργότερα άρχισαν να δημοσιεύουν και προγράμματα σε Assembly - σε δεκαεξαδικό! Άμα έκανες κάπου λάθος, το μηχάνημα μπορεί και να κρέμαγε οπότε έπρεπε να «σώσεις» πριν εκτελέσεις…
Τα παιχνίδια έκαναν μέχρι και 4 (τέσσερα) λεπτά να φορτώσουν από το κασσετόφωνο… Εκεί να δεις πόνος — και εσύ νομίζεις ότι π.χ. βρήκες ιό στο PC και θα σου πάρει ώρα να το καθαρίσεις… έχεις προσπαθήσεις ποτέ να ρυθμίσεις αζιμούθιο (!) στην κεφαλή του κασσετοφώνου για να διαβάσει σωστά την μεταχειρισμένη πειρατική κασσέτα-κόπια που κάποιος αντέγραψε με λάθος ρύθμιση; Και μετά από 4 λεπτά ηχητικής «απόλαυσης» (σα να ακούς το modem σου να κάνει dialup) να βλέπεις LOAD ERROR (ή κάτι τέτοιο). Ωραίες μέρες…
Πάνω σε αυτό το computerάκι έμαθα να προγραμματίζω σε Basic και αργότερα λίγο κώδικα μηχανής. Είχα φτιάξει ένα casino (και καλά) με κουλοχέρη και video poker. Αργότερα ξεκίνησα να φτιάχνω και ένα adventure -ήταν η εποχή των text adventures- αλλά το παράτησα. Είχα αλλάξει 3 φορές την μεμβράνη κάτω από τα πλήκτρα η οποία καιγόταν σιγά-σιγά γιατί το μηχάνημα ζεσταινόταν αρκετά. Του είχα προσθέσει και έξοδο composite, για το πράσινο monitor της Philips που αγόρασα όταν κάποτε η ασπρόμαυρη τηλεόραση κάηκε. Χρώμα από το Spectrum δεν είδα ποτέ!
Αργότερα, στα τέλη του '80 ή στις αρχές του '90, απέκτησα μια Amiga 500. Έβαλα 4 γραμμάτια για να την αγοράσω, από τον Εγκέφαλο, στη γωνία Μπόταση και Σολωμού. Η πρώτη που αγόρασα ήταν χαλασμένη αλλά μου την αντικατέστησαν. Τη σύνδεσα στο ίδιο πράσινο monitor. Πέρασα στην εποχή της δισκέτας! Τρομερό μηχάνημα η Amiga — χρώμα όμως δεν είδα ποτέ! Σε εκείνο το μηχάνημα συνέχισα την ενασχόληση μου με την Basic και σκάλισα και λίγο κώδικα μηχανής αλλά τα βρήκα μπαστούνια και το πήρα απόφαση ότι δεν ήμουν αρκετά καλός για κάτι τέτοιο. Ωραίες μέρες…
2-3 χρόνια αργότερα αγόρασα μια Amiga 1200 με… 80MB(megabytes αν δεν το καταλάβατε) σκληρ…ίσκο, εγώ ήθελα 20ΜΒ αλλά δεν είχαν και πήρα τον 80άρη και δεν ήξερα με τι να τον γεμίσω! Δυστυχώς η πρώτη που αγόρασα χάλασε την ίδια βδομάδα αλλά μου την αντικατέστησαν. Την σύνδεσα φυσικά στο αθάνατο πράσινο monitor — χρώμα δεν είδα ποτέ! Εκείνη την εποχή τελείωνα το πολυκλαδικό λύκειο — μαθαίναμε Basic, Cobol, Pascal και dBase III σε IBM συμβατά με MS DOS (δεν θυμάμαι τι version), με floppy 5¼". Γύρναγα σπίτι και έβλεπα το τέλειο παραθυρικό περιβάλλον στην πρωτοποριακή Amiga (απίστευτα για την εποχή γραφικά, στερεοφωνικός ήχος, «σοβαρά» παιχνίδια) και τρελαινόμουν – πόσο πίσω ήταν το MS DOS… αλλά τα περιφερειακά της ήταν πανάκριβα και η υποστήριξη ήταν άθλια και αν αυτό σας θυμίζει τα προϊόντα κάποιας εταιρείας από Α τότε… πρόκειται απλά για σύμπτωση!
Το πρώτο μου PC είχε Windows 95. Τα 3.1 τα απέφυγα όπως ο διάολος το λιβάνι… Η Amiga 500 έγινε ανταλλαγή με έναν στερεοφωνικό ενισχυτή και η 1200 (με 100 δισκέτες) πουλήθηκε για 20.000 δρχ ή κάτι τέτοιο. Τα υπόλοιπα είναι άλλο κεφάλαιο…
