Η 15 Οκτωβρίου πέρασε κιόλας. Στο blogactionday.org μπορείτε να δείτε τα στατιστικά της πρωτοβουλίας. Και του χρόνου!
Βέβαια, δεν έχω γράψει οτιδήποτε για το περιβάλλον μέχρι σήμερα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν με έχει απασχολήσει το θέμα — το ίδιο φαντάζομαι συμβαίνει με τους περισσότερους από αυτούς που θα εκθέσουν τις απόψεις τους σήμερα. Και πως να μην με έχει απασχολήσει όταν ζω στην Αθήνα, μια πρωτεύουσα καθόλου φιλική προς τους πεζούς και τους ποδηλάτες, με ελάχιστο πράσινο, μόνιμο μποτιλιάρισμα και άθλια ατμόσφαιρα. Και δεν χρειάζομαι επίσημα στοιχεία, ζω το χάλι κάθε μέρα. Αρκούν 2 βδομάδες διακοπές κάπου αλλού για να καταλάβει κανείς το μέγεθος του προβλήματος. Ας γράψω για το περιβάλλον όμως.
Το περασμένο σαββατοκύριακο βρέθηκα στην Μεγαλόπολη για μια κοινωνική υποχρέωση. Ήταν ευκαιρία να βγάλω τη μηχανή μου στο δρόμο. Γνώριζα φυσικά ότι ναι μεν η διαδρομή θα ήταν ευχάριστη και διασκεδαστική αλλά ταυτόχρονα, η περιοχή, ενώ είναι ήδη αρκετά επιβαρυμένη από το εργοστάσιο της ΔΕΗ, έχει υποστεί και μεγάλες καταστροφές από τις πυρκαϊές του Αυγούστου — για τις οποίες, όσοι δεν ζουν στα καμμένα, γνωρίζουν μόνο όσα έδειξε η τηλεόραση και έγραψαν οι εφημερίδες. Λοιπόν, τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για την στιγμή που αντικρύζεις την ευρύτερη περιοχή της Μεγαλόπολης κατεβαίνοντας από Τρίπολη. Κανένα ρεπορτάζ, άρθρο, καμιά φωτογραφία δεν μπορεί να μεταφέρει το συναίσθημα που ένιωσα όταν αντίκρυσα αυτή την καταστροφή. Όταν δε φτάσαμε στο Λεοντάρι, ένα χωριό τυλιγμένο από καμμένο δάσος, πραγματικά θέλαμε να μην είμαστε εκεί. Η καμμένη γη ακόμα μυρίζει το βράδυ, η ατμόσφαιρα είναι ζεστή, το χρώμα που κυριαρχεί στις πλαγιές είναι φυσικά το μαύρο - και σε εκείνα τα σημεία που τα καμμένα δέντρα έχουν ξυριστεί - το γκρι. Λοιπόν, δεν ξέρω ποιός ευθύνεται – αν ευθύνεται κάποιος γι' αυτό, δεν γωρίζω τι έκαναν ή τι έπρεπε να έχουν κάνει οι κάτοικοι και φυσικά οι τοπικοί «άρχοντες», δεν μπορώ καν να φανταστώ πως θα είναι ο χειμώνας (ο ερχόμενος, ο επόμενος, τα καλοκαίρια...), δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει τώρα και ούτε το πως μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να ζουν ακόμα εκεί, ξέρω όμως πως αυτό το δάσος -όπως και όλα τα υπόλοιπα στην Πελοπόνησσο, την Εύβοια, την Χαλκιδική- δεν πρόλαβα να τα δω και πιθανότατα δεν θα τα προλάβω όταν, μετά από 50-100-200 χρόνια, ξαναγίνουν, αν ξαναγίνουν. Και θα ήθελα κάποιος να μου πει γιατί. Και μετά να κάνει κάτι γι'αυτό.