Με αφορμή τα σχόλια για το «επαγγελματικό μου αδιέξοδο», αποφάσισα να καταθέσω μερικές σκέψεις - προβληματισμούς σχετικά με την οικονομική / επαγγελματική κατάσταση ενός μικρού / μεσσαίου επαγγελματία / υπάλληλου στην ελλάδα των «Βασιλείου».
Ο κ. Βασιλείου είναι ένας αντιπροσωπευτικός νεοέλληνας. Έχει συμβάλει στην δημιουργία αλλά και συντηρεί την κοινωνία του «μέσου», της μίζας, της αναξιοκρατίας, της ρεμούλας και της εκμετάλλευσης των μη έχοντων και είναι ευτυχής γι'αυτό. Αμόρφωτος ή/και ακαλλιέργητος, εγωϊστής και εγωπαθής, μπαίνει «στα ξένα σπίτια» και βρίζει τους οικοδεσπότες, περνάει το ξημέρωμα με τη μουσική στη διαπασών επιστρέφοντας από τα «μπουζούκια», οδηγάει την Mercedes του πάντα στην αριστερή λωρίδα, έχει ήδη ξεκινήσει τον σχεδιασμό της βίλας του στα καμμένα δάση της Πάρνηθας. Είναι καλύτερος από εμάς τους κοινούς θνητούς-μεροκαμματιάρηδες γιατί έχει πολλά λεφτά - για τα οποία δεν έχει δουλέψει. Είναι ο ιός της ελλάδας και το κακό παράδειγμα για τους νεώτερους που θα ακολουθήσουν τα βήματα του, με απώτερο σκοπό βέβαια την προσωπική «ευημερία» και «επίδειξη» εις βάρος της πλειοψηφίας που πιθανόν να ενδιαφέρονται για το κοινωνικό σύνολο και τους συνανθρώπους τους. Είναι ο λόγος για τον οποίο ένας υπάλληλος στον ιδιωτικό τομέα δεν αμείβεται όσο θα'πρεπε ενώ ταυτόχρονα η καρέκλα του πάντα τρίζει, ο λόγος που οι μισοί έλληνες είναι δημόσιοι υπάλληλοι και άλλοι μισοί θα ήθελαν να γίνουν. Είναι ο μάγκας - έτσι μας είπε. Προφανώς εμείς είμαστε τα κορόιδα.
Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτή την κατάσταση;
Μπορούμε να ελπίζουμε στη θεία δίκη — δυστυχώς είμαι άθρησκος.
Μπορούμε να υποθέσουμε πως τα παιδιά του θα κατασπαταλήσουν γρήγορα την περιουσία του — πιθανόν, αλλά μάλλον θα πάρουν τη θέση του.
Μπορούμε να πιστεύουμε πως θα πέσει κι ο ίδιος θύμα του μεγαλύτερου καρχαρία — καθόλου απίθανο.
Μπορούμε να αδιαφορούμε για την ύπαρξη του — δουλεύει εν μέρει αλλά είναι ψυχοφθόρο.
Μπορούμε σίγουρα να μην γίνουμε έτσι και να μάθουμε το ίδιο και στα παιδιά μας — εύκολο αλλά οι λογαριασμοί πρέπει να πληρώνονται στην ώρα τους (θα φροντίσει ο ίδιος προσωπικά να αυξάνονται). Αδιέξοδο;
Κι' όμως, υπάρχουν λύσεις. Η αυτοδικία δεν είναι μία από αυτές, η αδιαφορία όμως λειτουργεί αφού πάντα υπάρχουν και έντιμοι επαγγελματίες. Επίσης, υπάρχουν νόμοι. Μπορεί να πάρει χρόνο για να βρεις το δίκιο σου από κάποιον που έχει μέσο αλλά θα το βρεις. Καταγγελία λοιπόν. Εάν το αφεντικό σου ανήκει στους Βασιλείου της ελλάδας, παραίτηση — δουλειές υπάρχουν για όποιον θέλει να δουλέψει, έντιμες και αξιοπρεπείς, θυμηθείτε ότι ο κ. Βασιλείου δεν δουλεύει, ζει από την δική σας δουλειά σαν παράσιτο. Τέλος, δοκιμάστε να αλλάξετε επάγγελμα ή/και τόπο διαμονής — μια ιδέα που τη δουλεύω αρκετό καιρό τώρα αλλά ακόμα δεν έχω καταλήξει…